      
|
||||||||||||||||||||
Zo eens in de 1000 jaar
Van jongs af aan ben ik verslingerd aan informatie. Een echte informatie junkie, iemand die alles wil weten en liefst overal iets van wil bewaren. Papier was voor mij als zuurstof, zonder papier kon ik niet functioneren. Maar iets dat ik niet voor mogelijk had gehouden is alsnog gebeurd: bijna ongemerkt ben ik mijn oude liefde uit het oog verloren. Een reconstructie. Ik herinner me dat ik in mijn studententijd drie kranten per dag las, dat mijn bureau overliep van stapels bladen en boeken en dat mijn kasten en lades uitpuilden van dossiers vol met knipsels. Maar ik hield ook van schrijven, maakte over de meest uiteenlopende onderwerpen aantekeningen en hield er soms zelfs logboeken van bij. Toen ik begin jaren tachtig ging werken werd dat eigenlijk alleen maar erger. Mijn baas vond het prima als ik me abonneerde op allerlei vakbladen. Die gingen in het weekend niet alleen gretig mee naar huis, ik kon het ook niet laten om de meest interessante stukken eruit te scheuren of te knippen. Op maandag werden mijn collega’s vervolgens bedolven onder kopietjes van artikelen die ze beslist moesten lezen. En de inspiratie in mijn hoofd vond via mijn pen de weg naar de typemachine van onze secretaresse. Begin negentiger jaren kreeg ik een zakelijke pc met printer tot mijn beschikking. Volop genieten omdat ik vanaf dat moment niet alleen de inhoud maar ook de vorm van mijn rapporten en andere stukken naar mijn hand kon zetten. Via floppy javascript:save()disks en diskettes werd het mogelijk om snel allerlei digitale bestanden met collega’s uit te wisselen. Maar ik kon het niet laten om de belangrijkste documenten te printen en te archiveren. Elektronisch lezen en terugzoeken is immers maar niets. De introductie van e-mail en de toegang tot internet, voor mij was dat eind jaren negentig, gaf me een nieuw venster op de wereld. Online zijn kostte nog geld en het werd een kunst om in zo min mogelijk tijd zoveel mogelijk interessante informatie te vinden en uit te wisselen. Mijn printer maakte vele overuren. En via mijn e-mail strooide ik al die interessante stukken graag uit over familie, vrienden en collega’s. Het was ergens in 2002 dat ik besloot om mijn kennis op een andere manier te delen. Ik startte een weblog, schreef in de avonduren stukjes en verzamelde er links over onderwerpen die me boeiden en waarvan ik dacht dat ze misschien ook voor anderen interessant konden zijn. Frankwatching.com en mijn privé weblog Janssen & Zo zagen het daglicht. Die weblogs dat was het begin van het einde. Eenrichtingsverkeer werd tweerichtingsverkeer, informatie werd communicatie, schrijven werd netwerken, kennisdelen werd samenwerken. Ineens had ik kasten en dozen vol met papier waarmee ik vrijwel nooit meer wat doe. Internet reikte me een nieuwe dimensie aan: informatie als opstap naar interactie, naar samenwerking, naar socializen, naar satisfactie. En met een, zeker voor een individu, ongekend en onbegrensd bereik. Vanaf circa 1000 werden er voor het eerst boeken gedrukt, vanaf circa 2000 hebben we internet. We zijn op dit moment getuige van veranderingen die een nog groter stempel op de wereld gaan drukken dan de uitvinding van de drukpers heeft gedaan. Ik ervaar het als een unieke periode waarin veel gebeurt en waarover veel te vertellen is, zeker als je het plaatst in de context van wat eraan vooraf ging. Dat ga ik in de komende periode met alle plezier doen hier in deze maandelijkse gastcolumn op de weblog van JCM Context! Zo’n kans krijg je immers maar eens in de 1000 jaar… Frank Janssen is trendwatcher, consultant en publicist, onder meer op zijn eigen weblog Frankwatching.com.
|
||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||
